پِـلِی چَن تا موزیـڪ تِـڪراریُ هِی تِـڪرارُ تِـڪرارُ تِـڪرار .
مِثِ نَبـودَن اونایی ڪه دوسِشون داریُ …
פֿـوب میدونی بَرگَشتَنی دَرڪارنیس .

خدا آن حس زیباییست
که در تاریکی صحرا
زمانی که هراس مرگ می دزدد سکوتت را،
یکی آهسته می گوید
کنارت هستم ای تنها ...

گاهی از دوست داشتن هایم احساس پـرواز می کنم
گاهی از دلتنگی هایم احسـاس مچــالگی ...
گاهی از انسان بودنم احســاس خستگی ...

هر لحظه احساسی و پارادوکس این ها با یکدیگر ...!

یک لحظه خــنده، یک لحظه اشک
یک لحظه لبریز از حس دوست داشتن

یک لحظه حس تنهایی محض...

چقدر سخت است انسان بودن...!

عشق انسان را داغ میکند و دوست داشتن انسان را پخته
هر داغی یک روز سرد میشود ولی هیچ پخته ای دیگر خام نمیشود...!!!

در اوج آسمان به دنبال تو
هر جا میروی باز هم یکی هست به دنبال تو
تویی که در قلب منی و منی که همیشه فدای توام
دیگر به دنبال بهترین ها نیستم
من شیفته آن خوبی های توام

اینکه دوستم داشته باشی،
مثل این است که
.
عابری در پیاده رو
ناگهان در آغوشم بگیرد
همین قدر بعید…
.
.
.
.
همین قدر غیرممکن… !

حال آدم که دست خودش نیست
عکسی می بیند
ترانه ای می شنود
خطی می خواند
اصلن هیچی هم نشده
یکهو دلش ریش می شود ...
حالا بیا وُ درستش کن
آدمِ دلگیر منطق سرش نمی شود
برای آن ها که رفته اند
آن ها که نیستند , می گرید
دلتنگ می شود، حتی برای آنها که هنوز نیامده اند ...
دل که بلرزد، دیگر هیچ چیز سرِ جای درستش نیست
این وقت ها
انگار کنار خیابانی پر تردد ایستاده ای
تا مجال عبور پیدا کنی
هم صبوری می خواهد هم آرامش
که هیچکدام نیست !
آدم تصادف می کند، با یک اتوبوس خاطره های مست ...

حال من خوب است اما با تو بهتر می شوم

آخ ... تا می بینمت یک جور دیگر می شوم

با تو حس شعر در من بیشتر گل می کند

یاسم و باران که می بارد معطر می شوم

در لباس آبی از من بیشتر دل می بری

آسمان وقتی که می پوشی کبوتر می شوم

آنقدر ها مرد هستم تا بمانم پای تو

می توانم مایه ی گهگاه دلگرمی شوم

میل - میل توست اما بی تو باور کن که من

در هچوم باد های سرد پرپر می شوم

تکـه یخی که عـاشـق ابــر ِ عـذاب می شود 
سر قـرار عـاشـقی همیـشـه آب می شود

به چشم فرش زیـر پـا سقف که مبتلا شود
روز وصـالشان کسی خانه خـراب می شود

کـنـار قـله های غـم نخوان برای سـنـگ ها
کوه که بغض می کند سنگ،مذاب می شود

بـاغ پر از گُلی که شب نظر به آسـمـان کند
صبح به دیگ می رود ؛ غنچه گلاب می شود...
چه کـرده ای تـو بـا دلم که از تو پیش دیگران
گلایه هم که می کنم شعر حساب می شود